Artykuły

"Jason Lezak, - czyli klucz do sukcesu sztafety amerykańskiej 4x100"

Lezak - 32, co w czasach Dary Torres, nie jest już uważane za zaawansowany wiek w pływaniu wyczynowym. W wieku 5 lat zaczął uczęszczać do klubu Irvine Novaquatics i od tego momentu nie pływał w żadnym innym klubie. Był mistrzem USA w piłce wodnej, grał również w kosza do dziesiątej klasy. Twierdzi, że inne sport zapobiegły całkowitemu wypaleniu.

W 1999 kończy uniwersytet w Kalifornii, ale nigdy nie udaje mu się być w czołówce pływaków. Tak naprawdę, nigdy nie zdobył znaczącego tytułu aż do mistrzostw kraju latem 2002. Miał wtedy 27 lat.

Lezak wygrał 100m na amerykańskich próbach olimpijskich w 2004, bijąc rekord USA w półfinale. Nie zdołał się zakwalifikować na 100m. do Aten, ale był 5 na 50m. Zdobył też złoto olimpijskie w sztafecie 4x100 zmiennym i brąz w 4x100 dowolnym.

Lezak jest prawdopodobnie jedynym elitarnym pływakiem trenującym samemu. Mówi, ze lepiej jest mu w ten sposób, ponieważ może czynić intuicyjne zmiany w technice i treningu. Jak również, trenerzy zawodników klasy mistrzowskiej odpowiedzialni są za los kilku podopiecznych. Jason za to, nie ma konkurencji, jeśli chodzi o uwagę, jaką sobie poświęca. Ponoć nie ma żadnych problemów z motywacją.

Wydaje mi się, że wiele z tych unikalnych cech przygotowało go do wyczynu, jaki osiągnął w wyścigu sztafetowym w Pekinie. Dojrzałość, doświadczenie i pewna perspektywa zdobyta przez 27 w sporcie - głównie dzięki rozwojowi naturalnemu bez pośpiechu i presji - odzwierciedlone są w jego zdolności do stania się swoim własnym trenerem i osiągnięcia stałych postępów pomimo zaawansowanego wieku ( Torres miała kilka przerw i zawsze była uzależniona od trenerów).

Przed wyścigiem sztafetowym motywacja francuzów opierała się na haśle "rozwalić amerykanów", ale przyczyna, dla której przegrali to bledy techniczne i niewłaściwe tempo.

Wielu zapewne skupia się na niewiarygodnej ostatniej 50-ce Lezaka, jako źródle zwycięstwa, osobiście uważam to za zmianę wszechczasów!. Jednak ważne, aby pamiętać jak Phelps, Weber-Gale i Jones popłynęli swoje zmiany, i jak Lezak popłynął pierwsze 75m, co wszystko w efekcie pozwoliło mu wyprzedzić Bernarda.

Amerykańscy pływacy wygrali tę sztafetę z tej samej przyczyny, z jakiej te samą przegrali w 2000 na rzecz Australijczyków. Wówczas to wyrwali za mocno na pierwszej 50-tce i zostali wyprzedzeni na drugiej. Psychologiczny aspekt "gryzienia fali" w wyścigu sztafetowym jest potworny. Osiem lat temu wypowiadałem się, dlaczego zawodowi pływacy mogli popełnić tak dziecinny błąd.

Od najmłodszych lat pływacy są uczeni, aby czerpać energię, ale nie zostać przytłoczonym, emocjami wynikającymi z decydującej zmiany w sztafecie. Emocje mogą uczynić wiele, lecz nie mogą poprawić złego tempa wyścigu.

Tym razem to Francuzi zachowali się jak dzieci a Amerykanie znakomicie rozłożyli tempo. Francuzi wyrywali do przodu na pierwszej 50-tce aby później być dogonionymi, a w przypadku Bernarda, wyprzedzonym. A zdecydowanym powodem tak świetnego finiszu była nadrzędna technika. Francuzi mieli o wiele większa częstotliwość pracy ramion (spl) i płynęli bardziej siłowo. Amerykańscy pływacy mieli dłuższy i bardziej gładki krok. Zwłaszcza Phelps i Jones są znani z umiejętności zachowanie świetnej techniki przy maksymalnej prędkości. Zdjęcie Phelpsa (obok) pokazuje niskie ułożenie głowy, prawidłowe wyjecie reki z wody, a nawet rozluźniony nadgarstek, - co widać, gdy prawa ręka ugina się pod naporem wody. Lekcje do nauczenia w najnowszym filmie Total Immersion: "Kraul 21 wieku".

powrót

wykonanie: Dreamstorm.pl